Standardowo sesja trwa 60 minut, raz w tygodniu. Cały proces bywa krótszy przy konkretnych celach lub dłuższy przy utrwalonych wzorcach i kryzysach.
Nie. Pomaga także parom, które chcą poprawić komunikację, pogłębić bliskość, przygotować się do ważnych zmian (dziecko, przeprowadzka, ślub) czy wyjść z impasu decyzyjnego.
Warto omówić obawy i ustalić cel oraz czas trwania „próby”.
Cotygodniowy rytm daje największą ciągłość, choć jest możliwość pracy co 2 tygodnie w wyjątkowych przypadkach, jednocześnie postępy mogą wtedy następować wolniej.
Nie. Terapeuta nie staje po żadnej stronie; pomaga zobaczyć perspektywy obu osób, spowalnia dialog i uczy narzędzi, by para sama podejmowała dojrzalsze decyzje.
Standardowo sesja trwa 60 minut, raz w tygodniu. Cały proces bywa krótszy przy konkretnych celach lub dłuższy przy utrwalonych wzorcach i kryzysach.
Nie. Pomaga także parom, które chcą poprawić komunikację, pogłębić bliskość, przygotować się do ważnych zmian (dziecko, przeprowadzka, ślub) czy wyjść z impasu decyzyjnego.
Warto omówić obawy i ustalić cel oraz czas trwania „próby”.
Cotygodniowy rytm daje największą ciągłość, choć jest możliwość pracy co 2 tygodnie w wyjątkowych przypadkach, jednocześnie postępy mogą wtedy następować wolniej.
Nie. Terapeuta nie staje po żadnej stronie; pomaga zobaczyć perspektywy obu osób, spowalnia dialog i uczy narzędzi, by para sama podejmowała dojrzalsze decyzje.
Standardowo 50 minut, najczęściej raz w tygodniu, czasami w sytuacjach kryzysowych lub dużym poziomie emocji częściej.
Zazwyczaj nie, dopytuje, daje informacje zwrotne i narzędzia; decyzje i odpowiedzialność pozostają po twojej stronie, co wzmacnia sprawczość.
Tak, obowiązuje tajemnica zawodowa, wyjątkiem są sytuacje zagrożenia życia/zdrowia lub wymogi prawne, o których terapeuta informuje z wyprzedzeniem.
Zwróć uwagę na poczucie bezpieczeństwa, jasność celów, struktury pracy i widoczne postępy po kilku tygodniach. Jeśli relacja nie służy zmianie, masz prawo szukać innej osoby lub podejścia.
Często po 4–8 sesjach widać większą klarowność i lepszą regulację emocji. Głębsze, utrwalone wzorce zwykle wymagają kilku–kilkunastu miesięcy pracy, czasami jest to dłuższy czas.
Rozmowy porządkującej problem, pytań o objawy i kontekst, krótkiej psychoedukacji oraz wstępnych rekomendacji co do formy pomocy i kolejnych kroków.
Tak, obowiązuje tajemnica zawodowa; wyjątkiem są sytuacje zagrożenia życia lub wymogi prawne, które specjalista jasno komunikuje.
Często otrzymasz wstępną hipotezę kliniczną i plan działania, natomiast pełna diagnoza może wymagać dalszej oceny lub badań psychologicznych/psychiatrycznych.
Konsultacja to krótki etap oceny i planowania, a terapia to regularny, pogłębiony proces zmiany z jasno ustalonymi celami i interwencjami.
Warto spisać główne trudności, leki i dawki, dotychczasowe leczenie, istotne wydarzenia oraz oczekiwania wobec pomocy. Jeśli masz wyniki badań lub wcześniejsze opinie, przynieś je na spotkanie.
Tak, obowiązuje tajemnica zawodowa; wyjątki dotyczą sytuacji zagrożenia życia/zdrowia lub wymogów prawnych, o których psycholog informuje.
Najczęściej tak. Opinia zawiera cel badania, zastosowane metody, wyniki w zrozumiałym języku, wnioski i rekomendacje.
Wyśpij się, zjedz lekki posiłek, weź okulary, listę leków i wcześniejsze opinie. Przed spotkaniem unikaj alkoholu i substancji psychoaktywnych.
Psycholog ocenia funkcjonowanie psychiczne narzędziami psychometrycznymi i rozmową, nie przepisuje leków. Psychiatra jest lekarzem, stawia rozpoznania medyczne i może prowadzić farmakoterapię. Współpraca obu specjalistów daje pełniejszy obraz.
Wywiad kliniczny, obserwacja, kwestionariusze samoopisowe, testy funkcji poznawczych, skale objawowe, a czasem zadania projekcyjne lub próby zadaniowe.
